Honderden kindergezichten liggen in het gras, schimmen van het leven wat ze eens waren. Het beeld als klein eerbetoon aan jong gestorven kinderen. Om de dood hangt nog altijd taboe. Maar verdriet hanteert eigen wetten.

Zij zijn onderdeel van families, van gemeenschap, en haar geschiedenis. De kinderen door dierbaren nooit vergeten, onderdeel van herinnering en koestering. Een protest tegen de onuitgesproken wetten van rouw, tijd en de efficiency van de uitvaartzorg.

De hoofden van gietsteen, zijn anoniem gehouden, zodat iedereen ze een eigen gezicht kan geven. De schakering in kleuren verwijst naar de diversiteit in karakters van de gestorven kinderen, die zo weer een identiteit krijgen Een intentie om deze jonggestorvenen slechts zacht zichtbaar te maken. Een beeld als weergave van jeugd en die verhaalt om de onschuld en het verloren leven. En ze nog 1 maal een stem, een gezicht, een kort leven te geven.

Vanwege de commotie die ontstond vanuit het naastgelegen verzorgingsttehuis St. Jan de Deo, was ik gedwongen het beeld vroegtijdig weg te halen.