Een voormalig paviljoen, Haus 6 van de Rheinische Kliniken in Bedburg-Hau te Duitsland, is een unieke plek en een prachtig kunst-initiatief voor experimentele en autonome kunst op locatie.

Op dit psychiatrisch terrein kunnen meerdere kunstenaars werken gedurende een periode van een maand. Een bosachtige omgeving herbergt vele paviljoens waar clienten en bewoners verblijven tijdens hun geestesstrijd. Gedwongen of vrijwillig. Op een prachtig stuk land spelen duizenden verhalen. Getekende gezichten laten een onuitwisbare indruk achter. Geschiedenissen, angsten, verdriet en pijn. De geladen atmosfeer en vragen zorgen voor een bruisende stormachtige, soms weifelende of bedachtzame tijd.

Het werk wat ik daar gemaakt heb gaat over Depressie en Zelfmoord. Depressieve mensen met suicidale gedachten of neigingen krijgen veelal weinig de kans hun verlangens uit te spreken. Daar is geen ruimte voor. Voor nabestaanden, familie en vrienden vaak moeilijk te begrijpen. Verwijten, angsten en emoties vormen onoverbrugbare obstakels. In therapie en in gesprekken met therapeuten mag er geen sprake zijn van stimulans.

Een groot taboe, maar als het leven je zoveel pijn doet. En het verlangen naar rust, stilte en vrede alleen nog kunt vinden in de dood. Dan word het leven een moeilijk en zware last om alleen en eenzaam om te dragen.

Twee grote doeken van 370cm breed en 256cm hoog hangen tegen over elkaar. Foto's van bomen die ik daar heb genomen vormen een ondoordringbaar bos. Emotioneel gekleurde felle bomen, scherp en hels. Een vrouw naakt, loopt blind door het bos haar ogen zien niets behalve haar innerlijke pijn. Er is hier geen lucht. Het harde zwart snijdt. Aan de andere kant, een boom van onderaf gezien. Met de boom mee reikt de blik omhoog langs het donkergroen van de stam. Daarachter een wolkendek, licht, rust, stilte, vliegen, vrijheid, verlossing; de dood.

De wasbak laat een spiegel zien, in de spiegel is een vorm opengekrabd met daarachter een sheet van boomtoppen. Zelfafschuw, haat, pijn, walging en verdriet bij de aanblik van je eigen gelaat en reflectie. Dat waar je niet van kan houden kan je ook niet langer verzorgen, de wasbak is vies en smerig. Een handdoek hangt stil naast de wasbak. Als een zwijgende getuige, ombonden met dun rood draad als verwijzing naar zelfverminking.