Concrete, schokkende gebeurtenissen vormen steeds de aanleiding: verkrachtingen, misbruik, marteling, geweld. De vragen, woede en gevoelens van onmacht die de beelden van dergelijke gebeurtenissen bij mij oproepen vormen de motor achter mijn werk. Ik ga daarbij uit van de slachtoffers, maar de rollen van daders en getuigen (toeschouwer) zijn hier natuurlijk onlosmakelijk mee verbonden. Ik wil het geweld en het lijden begrijpen en de aard ervan tonen. Ik wil de donkere kanten van de mens thematiseren, analyseren en uitbeelden - op expliciete, confronterende én artistieke wijze.

Tegelijk stel ik steeds de vragen die hier onlosmakelijk mee verbonden zijn, waar je als kunstenaar niet onderuit kunt:

• Hoe kun je of mag je geweld en lijden esthetiseren en omvormen tot kunst?
• Wat is de waarde van engagement als je zelf veilig in een atelier beelden creëert?
• Als kunstenaar moet ik uitstijgen boven de rauwe emotie die de gebeurtenis oproept - wat is dat voor proces en hoe wend ik het aan voor een zo krachtig mogelijke vormgeving?

In dit spanningsveld maak ik mijn beelden en tekeningen. Ik stileer, zoek naar de juiste lijnen, textuur, contrasten en materialen om zo krachtig, zuiver en helder mogelijk mijn visie te verbeelden op de gebeurtenis die de aanleiding voor het beeld of de tekening vormden. Dit leidt tot expressief, confronterend, maar tegelijk en bovenal mooi werk dat op eigen benen staat en veel meer is dan alleen een specifiek gedenkteken of monument voor de gebeurtenis die de aanleiding vormde.

Read this section in English