Salwa Jabli
 
 

Artoll KunstLabor Januari 2007


Een voormalig paviljoen, Haus 6 van de Rheinische Kliniken in Bedburg-Hau te Duitsland, is een unieke plek een kunst-initiatief voor experimentele en autonome kunst op locatie. Op dit psychiatrisch terrein kunnen meerdere kunstenaars werken gedurende een periode van een maand. Een bosachtige omgeving herbergt vele paviljoens waar cliënten en bewoners verblijven tijdens hun geestesstrijd. Gedwongen of vrijwillig. Op een prachtig stuk land spelen duizenden verhalen. Getekende gezichten laten een onuitwisbare indruk achter. Geschiedenissen, angsten, verdriet en pijn. De geladen atmosfeer en vragen zorgen voor een bruisende stormachtige, soms weifelende of bedachtzame tijd. Het werk wat ik daar gemaakt heb gaat over Depressie en Zelfmoord. Depressieve mensen met suïcidale gedachten of neigingen krijgen veelal weinig de kans hun verlangens uit te spreken. Voor nabestaanden, familie en vrienden vaak moeilijk te begrijpen. Verwijten, angsten en emoties vormen onoverbrugbare obstakels. In therapie en in gesprekken met therapeuten mag er geen sprake zijn van stimulans. Een groot taboe, maar als het leven je zoveel pijn doet. En het verlangen naar rust, stilte en vrede alleen nog kunt vinden in de dood. Dan word het leven een moeilijk en zware last om alleen en eenzaam om te dragen.


Twee grote doeken van 370cm breed en 256cm hoog hangen tegen over elkaar. Foto's van bomen die ik daar heb genomen vormen een ondoordringbaar bos. Emotioneel gekleurde felle bomen, scherp en hels. Een vrouw naakt, loopt blind door het bos haar ogen zien niets behalve haar innerlijke pijn. Er is hier geen lucht. Het harde zwart snijdt. Aan de andere kant, een boom van onderaf gezien. Met de boom mee reikt de blik omhoog langs het donkergroen van de stam. Daarachter een wolkendek, licht, rust, stilte, vliegen, vrijheid, verlossing; de dood.

De wasbak laat een spiegel zien, in de spiegel is een vorm opengekrabd. Zelfafschuw, haat, pijn, walging en verdriet bij de aanblik van je eigen gelaat en reflectie. Dat waar je niet van kan houden kan je ook niet langer verzorgen, de wasbak is vies en smerig. Een handdoek hangt stil naast de wasbak. Als een zwijgende getuige, ombonden met dun rood draad als verwijzing naar zelfverminking.

A former pavilion, Haus 6 of the Rheinische Kliniken in Bedburg-Hau in Germany, is an arts initiative for independent and experimental art on location. Several artists worked for a period of one month at this unique psychiatric hospital location. It is a wooded area that accommodates a large number of pavilions where clients and residents stay during their mental struggle. Whether forced or voluntary, thousands of stories take place on this beautiful piece of land. Drawn faces leave a lasting impression. Histories, fears, sadness and pain. The tense atmosphere causes a sometimes lively, stormy, hesitant or cautious time. The work I produced over there is about Depression and Suicide. People with depression or suicidal thoughts are often offered little chance to express their desires. Generally speaking, there is no room for this. The surviving dependents, family and friends find it hard to understand. Blame, fears and emotions create irreconcilable obstacles. In therapy and in conversations with therapists encouragement is not allowed. A big taboo, but when life hurts so much. If only death can fulfill your desire for calmness, tranquility and peace of mind. Then life becomes difficult and a heavy burden to bear single handedly in the loneliness.


Two large canvases of 12'2" (370cm) wide and 8'5" (256cm) high hang face to face. Photos of trees on the site form the starting point of this project. Together they form an impenetrable forest. Brightly colored trees stand in sharp and fierce contrast to the deep black. A nude woman runs blindly through the forest, her eyes see nothing but her inner pain. There is no sky, the black stings. Opposite this forest is a tree, her branches reach out toward heaven. Your attention shifts up along the dark green of the stem. Behind that is a cloudy sky, light, peace, silence, flying, freedom, salvation; death.

The sink shows a mirror. The mirror is scratched open. Self-loathing, disgust, hatred, pain and sadness at the sight of our own reflection. What you can't love you can no longer take care of. The sink is dirty and grimy. A towel hangs lifelessly next to the sink. Bound in thin red thread, a silent reference to self-mutilation.